Vanmiddag waren we uitgenodigd om een Turks slachthuis te bezoeken waar sinds 2010 veel schapen en runderen uit de EU worden geslacht. Het is een groot slachthuis. De omstandigheden zijn alarmerend. De vloer in de gangpaden is zeer glad. De dieren moeten een hoek van negentig graden nemen om het slachthok in te kunnen lopen, waardoor ze blijven staan en zelfs willen omdraaien in het nauwe gangpad. Toen wij kwamen probeerde een stier om te draaien, waardoor hij vast kwam te zitten. Een medewerker sloeg hem met een stok op zijn kop. De stier was volledig in paniek. Toen hij het slachthok in kwam, kon hij het slachtproces zien en horen. De vloer van het slachthok kantelt zoals ook bij de andere slachthuizen, waardoor de dieren gedwongen worden om te vallen. De vloer is zeer glad en er is ruimte tussen de slachtvloer en het slachthok, waadoor verschillende stieren uitgleden toen wij er waren. De dieren kregen daarna een ketting om hun poten en werden uit het slachthok gesleept naar een bloederige slachtvloer. De slachter stak in de oogbol van bijna iedere stier, wat zo veel pijn veroorzaakte dat de dieren stopten met het bewegen van hun kop. Terwijl ze loeiden van de pijn, sneed de slachter hun keel door. De stieren probeerden op te krabbelen, maar de ketting om hun poten tilde ze omhoog, waardoor ze aan een poot hingen zonder contact met de vloer.
We hebben een lang gesprek gehad met de veearts. We hebben onze zorgen geuit en verbeteringen besproken, namelijk dat ze de ruimte bij het slachthok onmiddellijk moeten dichtmaken om te voorkomen dat de dieren uitglijden en meer licht moeten installeren zodat de dieren niet vanuit het felle licht het donkere slachtgedeelte in hoeven lopen. Hij was het met ons eens en zegde toe dit te zullen doen. Vee loopt nooit vanuit licht het donker in. Dat de dieren dan blijven staan veroorzaakt frustratie en agressiviteit bij de medewerkers. We hebben ook een beter systeem besproken om te voorkomen dat de dieren omhoog gehesen worden terwijl ze nog bij bewustzijn zijn en we hebben voorgesteld onmiddellijk te stoppen met prikken in de oogbollen. Ons werd verteld dat de medewerkers gemakkelijk gewond kunnen raken wanneer de dieren hun kop bewegen en dat ze daarom deze pijn veroorzaken in de ogen van de stieren. De koppen van de dieren bewegen dan even niet meer, waardoor de medewerkers dichtbij genoeg kunnen komen om met een scherp met de keel te kunnen doorsnijden. We begrijpen het gevaar voor de medewerkers, maar dit is geen excuus voor het steken in de oogbollen. De veearts was gelukkig bereid naar ons te luisteren en hij stond open voor wat we zeiden. Ondanks het enorme lijden en de paniek die we zagen hopen we dat we samen kunnen werken met de veearts om het lijden voordat de dieren worden gekeeld te verminderen. We zullen contact opnemen met de directeur en concrete suggesties doen. We overwegen ook om expert in veegedrag te sturen om te helpen bij het doen van aanpassingen in het slachthuis.
