Eyes on Animals publiceert vandaag een nieuwe film die ze in samenwerking met zusterorganisaties heeft gemaakt over Nederlands vee dat via andere EU landen in barbaarse slachterijen terecht komt.
Afgelopen zomer documenteerde Eyes on Animals, met hulp van Animals International, AWF/TSB en Welfarm, hoe Nederlandse stieren in de haven van Cartagena (Spanje) op een schip met bestemming Libië werden geladen om daar vervolgens te worden geslacht. Ook werd vastgelegd hoe Nederlandse runderen, geboren in Drenthe en Friesland (herkenbaar aan het oormerk), werden vastgebonden, op de grond werden gewerkt en met een mes verschillende keren in de hals werden gesneden. Dit alles volledig bij bewustzijn, op een met bloed besmeurde vloer in een slachthuis in Beiroet (Libanon).
Verbod
In Nederland er is een verbod op het exporteren van vee naar slachterijen buiten de EU. Nederland exporteert haar vee echter wel naar andere EU-landen. Vanuit daar kunnen dieren alsnog naar slachterijen buiten de EU worden geëxporteerd. Eyes on Animals roept daarom de Europese Commissie op om een einde te maken aan export naar landen waarvan bekend is dat de slachtomstandigheden gruwelijk zijn.
Horror slachthuizen
De slachtomstandigheden in Libanon en Libië zijn buitengewoon wreed. Vee dat vanuit EU-landen in de haven van Beiroet aankomt, verkeert in zo’n slechte conditie dat het vaak niet meer kan lopen. Volgens EU-richtlijnen zouden deze dieren moeten worden geëuthanaseerd om ze uit hun lijden te verlossen. Dit gebeurt echter nooit. In plaats daarvan worden deze ernstig verzwakte dieren levend uit het schip gehesen met een kraan. In de slachthuizen zelf gaat de wrede behandeling door. De dieren worden gepijnigd en besprongen. Hun pezen worden doorgesneden en ze worden in hun ogen geprikt zodat ze vallen en verstijfd zijn van angst en pijn. Vervolgens wordt het dier vastgebonden en wordt de keel, terwijl het dier nog volledig bij bewustzijn is, doorgesneden. Vaak met korte en botte messen.
Eyes on Animals, Lesley Moffat vertelt: ” Ik observeer deze verschrikkingen al sinds 2001, toen ik voor het eerst naar Beiroet ging. Al die jaren is er niets veranderd. Daarin moet nu verandering komen. En die verandering moet vanuit de vee-industrie zelf komen. De Nederlandse veetransport-sector beschikt over veel kennis over het gedrag en het welzijn van dieren. Die kennis moet zij exporteren. Alleen zo kunnen de slachtomstandigheden in deze landen eens en voor altijd worden verbeterd. Veehouders moeten verantwoordelijkheid nemen voor dieren die door hen op de wereld komen. Tot die tijd moet de EU-autoriteit haar eigen regels handhaven en niet langer accepteren dat levende dieren op lange, uitputtende trajecten naar barbaarse slachthuizen worden gestuurd, waar ze worden gemarteld en zo intens lijden”.
