Op 22/10/2014 heeft het team van EonA/AWF, bestaande uit Asalet, Lesley en dr Eser, een Duitse dierenarts die gespecialiseerd is in ‘humane’ slacht, het slachthuis Başkent in Ankara (Turkije) bezocht om te kijken hoe het daar gesteld is met het dierenwelzijn tijdens de slacht. In alle abattoirs in Turkije worden runderen en schapen zonder verdoving geslacht door middel van een halssnede.
In dit slachthuis werden de dieren niet volledig van de grond getild aan één poot, zoals in veel andere abattoirs helaas het geval is. Ze konden hun hoofd en schouder op de grond laten rusten wat nog iets scheelt in de pijn die het ophijsen teweegbrengt. De slachter gebruikte een scherp mes en slaagde er in de meeste gevallen in met één snede de keel door de snijden. De tijd die het dier half hangend doorbracht was ook korter dan in veel andere slachthuizen: tussen de 18 en 33 seconden. Toch vonden we ook hier omstandigheden die snel verbeterd moeten worden. Een vrachtauto leverde twee stieren en een koe aan. De dieren stonden met kettingen op de wagen vastgebonden. De kans op verwondingen was groot, ook al omdat deze vrachtauto niet geschikt was voor diertransport. Hij had ook geen laadklep waarlangs de dieren veilig konden worden uitgeladen.
De weg waarlangs de dieren moesten lopen om de wachtplek te bereiken was niet voorzien van een constructie aan de bovenkant, zodat de stieren probeerden zowel elkaar als de koe te bestijgen. De koe gleed door het gewicht uit en viel een keer.
Er zat een groot gat tussen de gangvloer en de vloer van de kantelbox. Twee dieren raakten bekneld met een achterpoot en een van hen had een verbrijzelde poot doordat hij klem kwam te zitten tussen de vloer en de kantelbox.
Wij uitten onze zorg over de extreme pijn en angst van dit dier. De slachter reageerde adequaat en sneed het beest de keel door zodat hij stierf voordat hij uit de wagen werd gesleept. De slager was ook bekend met de borststeek die de verbloeding bespoedigt. Nadat wij de slacht van het eerste dier hadden gezien, vroegen wij hem die steek toe te passen om het lijden te verminderen en hij voerde borststeek bij de volgende dieren uit. Het eerste dier, dat alleen de halssnede had gekregen deed er 107 seconden over om het bewustzijn te verliezen. De anderen, die wel een borststeek hadden gekregen waren sneller bewusteloos, tussen de 48 en de 73 seconden duurde het. Het liefste zouden wij uiteraard zien dat in alle Turkse slachthuizen verdoving voor de slacht wordt ingevoerd. Dat zou enorm schelen in de pijn en angst die de dieren ondergaan.
Zowel de slachters als de technisch directeur van het slachthuis reageerden vriendelijk op onze opmerkingen en waren er ontvankelijk voor. We hadden een lang gesprek waarin mogelijke verbeteringen werden geopperd en wij aanwijzingen konden geven voor oplossingen. We benadrukten dat de kantelbox volstrekt niet voldeed en dat de afstand tussen de laadklep en de grond veel te groot was. Een afgrijselijke verwonding zoals we hadden meegemaakt zou nooit meer mogen voorkomen. Ze beloofden de verbeteringen een voor een in te zullen voeren en zeiden dat ze foto’s zouden maken van de veranderingen. Die zullen ze ons toesturen. Ze zeiden dat ze ook naar de bijeenkomst in Istanbul zouden komen om te leren hoe ze het lijden van de slachtdieren kunnen beperken.
Door onze kennis over te dragen en ons medeleven te tonen hopen we het lijden van de miljarden slachtdieren in de wereld te verzachten.
