Een team van EonA en TSB/AWF inspecteerden vandaag het slachthuis van een groot Turks voedselbedrijf in Konya. Torku Et is een slachthuiscoöperatie waar 16.000 boeren bij aangesloten zijn. We ontmoetten de managers en hoofddierenarts van het bedrijf. We spraken met hen over dierenwelzijn, lieten hen onze educatieve brochures en video’s zien over hoe het lijden tijdens het slachten verminderd kan worden en deelden onze ideeën en ervaringen.
Ze vonden onze brochures mooi en zeiden dat zij de meeste van de onderwerpen die we aanraden, op hun bedrijf al in praktijk hadden gebracht. Het is een modern slachthuis dat nog maar 2 jaar geleden was gebouwd. Zij hadden eerst slachthuizen bezocht in verschillende landen om ideeën op te doen over goede toepassingen en vormgeving voordat zij die van henzelf ontwierpen. De Kwaliteitsmanager was blij dat we de tijd hadden genomen om te komen en zei dat ze wilden weten of er nog fouten waren die zij konden verbeteren. Deze open houding en bereidwilligheid tot verbeteren waardeerden en respecteerden we zeer.
Hun uitlaadhelling had zijkant-bescherming en past bij elke maat van veewagen zodat er geen risico zou bestaan tot verwondingen. Hun wachtruimte had schaduw en automatische watertroggen in elk hok voor de dieren. De uitlaadplaats en wachtruimte waren beiden schoon en uitgevoerd met bewerkte oneffen anti-slipvloeren.
Het deel van de drijfgang die leidt naar de verdovingsruimte heeft de vorm van een “S” met betonnen zijmuren en anti-klimstangen, zoals aanbevolen door experts zoals Dr. Temple Grandin. Dit ontwerp vermijdt onnodig toegevoegde stress bij het vee, zoals het de bedoeling is van de massieve zijwanden dat zij geen angstaanjagende afleidingen kunnen zien en van het voortbewegen via een ronde weg is bekend dat dit stress vermindert omdat zij het gevoel hebben dat ze teruglopen naar waar zij vandaan kwamen. De ingangen tot de verdovingsruimtes waren verlicht en er waren gordijnen opgehangen om het zicht op het slachtproces aan de andere kant te blokkeren. Deze twee dingen bevelen we ook altijd aan om het rustig voorwaarts gaan van de dieren te vergemakkelijken.
Als diergedrag deel uitmaakt van het ontwerp, zullen de dieren kalmer blijven en het vermijdt vermoeide werknemers die hun geduld verliezen met de dieren (dus vermindert de kans dat de werkers hen beginnen te slaan om hen vooruit te dwingen).
Het slachthuis heeft 2 roterende fixatie-boxen. Zodra de koe of stier in de box is, draait deze het dier 180 graden zodat zij of hij op de rug ligt. Dan snijden ze in deze positie de keel van het dier door. Wij staan niet achter deze volledig-omdraaiende fixatie-box omdat het erg stressvol is voor vee om op hun rug gedwongen te worden en door ze zelfs voor een kort moment in deze positie te laten, kan het gewicht op hun longen er de oorzaak van zijn dat ze moeten worstelen om te kunnen ademhalen. Bovendien zijn de dieren nog steeds volledig bij bewustzijn als de snede in hun keel wordt gezet, die erg pijnlijk is. Het zou een verlichting zijn als zij de box alleen maar 30-45 graden draaien. Desalniettemin is dit fixatie-systeem veel beter dan wat we gezien hebben in veel andere Turkse slachthuizen die nog steeds de afschuwelijke struikelvloerbox gebruiken die juist veel meer lijden veroorzaakt aangezien het vee, volledig bij bewustzijn, wordt opgehesen aan een ketting die vastgemaakt is aan een poot.
Nadat de hals is doorgesneden, gaat een kant van de fixatie-box open en valt het dier eruit. De werkers wachten een volle minuut voordat het rund aan een poot wordt opgehesen, maar toch merkten we op dat sommige van het vee nog steeds bij bewustzijn waren toen ze werden opgehesen. Runderen hebben een vertebrale slagader die de hersenen blijft voorzien van zuurstofrijk bloed nadat de Rituele snede in de keel is gemaakt. Dit is de reden waardoor runderen nog verscheidene minuten gevoelig blijft nadat hun keel is doorgesneden. Gelukkig beginnen de werkers tenminste nog niet met het bewerken van het lichaam totdat alle tekenen van leven zijn verdwenen. Zij controleren het ooglidreflex om er zeker van te zijn dat het rund geen pijn meer zal voelen als zij het karkas van de huid gaan ontdoen en er in gaan snijden.
Zij hebben een gescheiden ingang voor noodslacht-gevallen. Hier is een slachter 24 uur per dag beschikbaar om dieren te ontvangen die gewond zijn en die zij snel slachten zonder dat zij hen nog langer in doodsstrijd laten wachten. Zij vertellen ons dat zij de keel van het rund op de veewagen doorsnijden en pas dan wordt het lichaam eruit gesleept. In veel andere bedrijven waar EonA en TSB/AWF in Turkije is geweest, wordt wrak en verwond vee eruit gesleept terwijl ze nog steeds volledig bij bewustzijn zijn, opgehangen en dan gesneden, hetgeen extreem pijnlijk is en verontrustend om naar te kijken. Dit bedrijf is veel zorgzamer.
Zij willen niet overwegen om het gewonde vee te verdoven voordat hun keel wordt doorgesneden omdat ze bang zijn dat de verdoving het dier zal doden aangezien ze al zo zwak zijn, en dan zijn ze bang dat het vlees niet zal worden aangemerkt als Halal. Ons team, allebei zelf Moslim, leggen uit dat het doel van voor-verdoving is om het dier ongevoelig te maken voor de pijn van het mes als dat de hals binnendringt, en welzijn is de voornaamste essentie van Halal. Het veroorzaken van toegevoegd en onnodig pijn aan een dier tijdens het slachtproces is op zichzelf al niet Halal.
Werkers zijn getraind om zo min mogelijk elektrische prikkers te gebruiken. Wij zagen geen enkele werker elektrische prikkers gebruiken terwijl wij daar waren. Ze maken wat lawaai naast hen of tikken hen op hun achterwerk om hen naar voren te drijven. Terwijl we hen de OIE training video lieten zien zagen ze de vlaggen die in de video gebruikt worden om het vee op te drijven. Ze waren enthousiast over dit type van drijf-hulp en zullen spoedig enkele bestellen.
Dit bedrijf was de beste dat we tot nu toe gezien hebben in Turkije. Ze hebben veel nagedacht over hoe het lijden van dieren verminderd kan worden tijdens de slacht en hun houding is zeer open en zijn bereid om meer te doen. Dhr. Serhat Demirhan (Directeur), Dhr. Engin Ayvaz (Vers vlees Manager) en Dhr. Hasan Koca (Kwaliteits Manager) kunnen trots zijn.
We hebben bepaalde dingen besproken die nog steeds verbeterd kunnen worden. De gang voor de drijfgang naar de verdovingsruimte heeft nog geen anti-klimstangen of betonnen zijmuren.
Runderen kunnen op elkaar klimmen en met hun poten vast komen te zitten in de gaten. We maakten onze zorgen kenbaar aan de managers en dierenarts en zij stemden ermee in om de zijkanten massief te maken en om korte anti-klimstangen te installeren. De andere stressvolle factor was het niveau van geluid in het bedrijf. Veewagens, machines en de vele mensen binnen die de metalen hekken openen en sluiten maken allemaal veel lawaai. Lawaai, voornamelijk plotseling lawaai zoals schreeuwen of een machine die aanslaat, kunnen echt dieren opschrikken die al nerveus zijn doordat ze in een ongewone omgeving zijn. We raden aan om rubber stoppers op de hekken te installeren om het lawaai enigszins te verminderen en om alle mensen eraan te herinneren om hun stem wat te dempen.
We zullen ons rapport naar hen toesturen en blijven in contact met hen. We zullen hen aanmoedigen om de dieren rechtop te fixeren en ook voor-verdoving te willen aannemen, om zo de runderen ongevoelig te maken voor de snede van het mes. Op de lange termijn zullen we ook als doel hebben dat gewonde dieren op de boerderij humaan worden geëuthanaseerd en nooit getransporteerd worden voor noodslachting. Maar dit is iets dat zelfs in Europa en Noord Amerika nog niet is opgelost, dus dit vereist tijd. We zullen niet opgeven en zijn blij een slachthuis als dit te zien in Turkije, dat als doel heeft om zoveel mogelijk een grens te stellen aan het lijden van dieren.
