Op 18 juni was een team van Eyes on Animals samen met TSBIAWF in Ereğli in Turkije en ging bij Cihangir Et langs, een klein abattoir dat twee dagen in de week dieren slacht. Er worden dagelijks ongeveer veertig runderen en drie tot zeshonderd schapen geslacht en ze verkopen het vlees op de markt in Istanbul, waar ze een eigen marktkraam hebben. We hadden een ontmoeting met de manager op een dag dat er geen slachtingen werden verricht zodat we het slachthuis niet in bedrijf zagen en daarop geen inspecties konden uitvoeren, maar er waren wel werknemers aanwezig die aan het schoonmaken waren. We bekeken de apparatuur en de inrichting van het bedrijf en spraken met de werknemers. Ze hadden belangstelling voor de video’s die we lieten zien over de verbetering van dierenwelzijn en de verminderen van de angst en de pijn die de dieren lijden tijdens de slacht. We deelden onze brochures uit.
In Cihangir Et is een kleine uitlaadplaats met een brug waar geen bescherming aan de zijkanten is aangebracht. De bodem was niet ruw gemaakt maar zag er evengoed niet al te glibberig uit. De manager zei dat hij de dieren nooit zag uitglijden. Het gedeelte waar de schapen worden gestald had degelijke tussenschotten, waar de de schapen niet met hun poten in vast konden komen te zitten. Bij het deel waar de runderen stonden was dat echter niet het geval, maar de manager zei dat er plannen waren om daar verbetering in te brengen. De laatste meters van de toevoerlijn voor runderen zijn in een bocht gebouwd en hebben stevige wanden. Binnen is veel licht en een lamp hangt boven de fixatiekooi. Zo moet het ook, want runderen bewegen het liefst in de richting van het licht en via een gang die in een bocht is aangelegd, zodat ze het gevoel hebben dat ze teruggaan naar waar ze vandaan komen. De wanden zijn nodig om schrik door voorwerpen of gebeurtenissen van buitenaf te voorkomen. We hadden wel een punt van kritiek: de vloer van de gang was ongelijk en vertoonde gaten die gerepareerd moeten worden. De vloer was ook aangelegd met verschillende materialen en er stonden plassen water in waar runderen van kunnen schrikken. Dat veroorzaakt angst. Bovendien is de vloer van de kantelkooi hoger gelegen van de gang, wat een grote kans oplevert dat de poten ertussen vast komen te zitten.
We gaven de manager het advies langs de gehele gang stevige wanden te maken met aan de bovenkant voorzieningen die verhinderen dat de runderen over elkaar heen kunnen klimmen en elkaar beschadigen. Hij bracht daar tegenin dat die niet nodig zijn omdat er maar een rund tegelijk wordt aangevoerd en dat de volgende pas komt als de vorige geslacht is. Op die manier gebeurt het nooit dat een rund het andere bestijgt, bovendien hoort of ziet het niet dat de voorganger geslacht wordt. Wanneer runderen tam zijn en gewend met mensen in contact te komen heeft dit systeem waarbij maar een dier tegelijk wordt aangevoerd inderdaad voordelen.
Helaas gebruiken ze in dit slachthuis de afschuwelijke ouderwetse kantelbox die de runderen ten val brengt waarna ze aan een poot opgehesen worden, dit alles bij vol bewustzijn tot en met de halssnede. Dit doet verschrikkelijk veel pijn. Een rund weegt 450 tot 650 kilo en dat volle gewicht hangt dan aan een poot. We drongen er bij de manager op aan dat hij deze kantelbox vervangt door een modernere fixatiebox en dat er onmiddellijk een eind komt aan het ophijsen op die manier. In plaats ervan kan het dier met één schouder op de grond rusten, maar de manager was bang dat een slachter gewond zou kunnen raken en was niet bereid deze verandering in te voeren. In bijgaande video kun je zien hoe zo’n kantelbox er uit ziet en waarom dit een onaanvaardbare toestand is: https://www.youtube.com/watch?v=On-qkoXeKwc.
We hopen dat de brochures en het les-materiaal dat we in het slachthuis achterlieten een aanleiding zal zijn er nog eens over na te denken en wie weet dat er alsnog verbeteringen worden aangebracht. We houden contact met hen en blijven hen aanmoedigen om die stap te zetten. We zijn de manager en de werknemers erkentelijk voor hun bereidheid ons toe te laten en met ons van gedachten te wisselen over dierenwelzijn en de vermindering van hun lijden.
